تهران-حیاتهمه دلشان میخواهد که در زندگی یک الگو داشته باشند. بیشتر ما تلاش میکنیم تا زندگی از کسی پیروی کنیم که از او خوشمان میآید،چنانکه نشانههای این پیروی در لباس و وسایل زندگی و حتی افکارمان نمودار است.گاهی آنقدر مجذوب شخص میشویم و او را دوست داریم که بدون چون و چرا هر چه بگوید، میپذیریم و از آن پیروی مینماییم،اما این رفتاری است که انبیا به شدت با آن مبارزه کرده اند.زیرا همین پیروی بدون دلیلِ افراد از روشهای گذشتگانشان بوده که آنها را از پذیرش سخنان پیامبران باز میداشته است. فرستادگان خدا برای ترک این روش،آنان را به تفکر دعوت مینمودند،چنانکه حضرت ابراهیم(ع) به قوم خود میفرمود: «بیندیشید آیا این بتهایی که به دست خود ساختهاید،کاری برای شما انجام میدهند و آیا خدای شمایند؟! »دلیل مشرکان برای درستی رفتارهایشان این بود که پدرانشان هم آن رفتارها را انجام میدادند. آنها میگفتند: چون پدرانمان انجام دادند،حتماً صحیح است؛زیرا اگر بد بود،آنان انجام نمیدادند.قرآن از این رفتار آنها چنین یاد میکند و میفرماید:(قال هل یسمعونکم اذ تدعون. او ینفعونکم اویضرّون. قالوا بل وجدنا آبائنا کذلک یفعلون) (سوره شعراء،آیه74-72)،ابراهیم به بت پرستان فرمود: آیا هنگامی که این بت ها را میخوانید،صدایتان را می شنوند یا می توانند به شما سود و زیانی برسانند؟مشرکان پاسخ میدادند: ما پدران و مادرانمان را دیدیم که چنین میکردند،آری! آنان این گونه دلیل میآوردند،غافل از آنکه خداوند هیچ گاه الگوپذیری بدون دلیل را نمیپذیرد.پس رسمهای غلط را باید شکست. دیوار عمل را از اساس باید ساخت!